شاید فروترین لحظه ها را به بانگی شادمانه   فریاد کنی .

                                    شاید ببینی  شاید بدانی   شاید بسازی    ٬  آنچه هستی .

     به هر آنچه سازی نیازت نیست  ٬

                              اما تو هستی و بودنت     دلیلِ

                                    دانستن و ساختنت      خواهد بود .

شاید بدروی      نیکی را

                        زندگی را

              هستی بایسته را

                   اما با سکوت

                           لحظه ای چشم را بستن

                                                این آرامش را

                                                    این لحظه را  ٬

                                                                             به آینده منگر .

سرگیجه ی شادمانه ای است

               که فروترین لحظه ها را   به بانگی شادمانه بنگری ٬

       فریاد کنی   بخوانی    و بدانی که بودنت مزیدِ ساختنت خواهد بود .

     مرنجان مرا ٬ آنچه را که می  بینی باور کن

ضعفِ تو  نتیجه ی خواسته های توست که  آری

خواسته ای   که این گونه بیابی  و ادراکی خود خواسته را

              سرانجامِ دیدنِ غریزت مآبانه  بدانی .

                 پس  فکر کن    به دنبال  گرما راه بیفت

                      تو آنی     که بدانی

                           و هر آنی      که نمانی

                       آثار زیاد     رویاها کم

                           در دایره ی زمان     نزدیکترین به هیچی

                                             امّا هیچ ترین  هستی

                                                  هیچ ترین بایدی

                                                     هیچ ترین نامی که

                                                                بدین گونه می اندیشی  .

                                                                                    پس مرا باور کن .

بسیار  قبل تر از اینها

     راه رفتن  حرکت   جنبشِ سلولی را باور داشته ای ٬

که خود ساخته ای هستی   برون از ادراکِ هستی شناسانه ی  فعلی خویش .

         پس این جهانِ بدین نزدیکی ٬  قابل لمس تقریباْ در درونِ  خود را 

                                                                 به چنگ آور   در آغوش گیر 

                                                                                      هیچ از دستش  مَده  .

                  باز        مرا بخوان    و   ما را

                                                    باور کن  ٬    که من    تواَم

                                          بدونِ رویاها  و ضعف ها    و نقص های تو

                                                    من        توی کمال یافته ام .

                                                                               ما را باور کن  .

                                                                                               ا . راغب