به دکتر افشین یدالهی

این سوی

    نفرت ٬ کرانه ها را با خون خضاب کرده

         ابرِ ریا ز جانب   راه صواب کرده

               پیمانه ای دروغین    جمعی به خواب کرده  .

آن سوی

           اِستاده  سحر

                                با رسم و رای دیگری

           در کار گنگ خاکیان

                                            زنهار اگر یاری کند .

 

                                     شوریدگان بس دیر نیست ؟

 

آن سوتر   ٬   آن سوتر نگر

                      این سو مگر زنجیر نیست ؟

       این سو به سیم خاردار

                                        اینجا مگر تزویر نیست ؟

آن سوتر    ٬    آن سوتر نگر

                                 اینجا مگر تردید نیست ؟

   این سو به آوار سکون

                                       هر رهروی نومید نیست ؟

 

       این سو غبار آینه

             آن سوی شط رو

                                        پا بنه

       آن سو  که مرز هیچ نیست

                  آن سو  که جان   در گیر نیست   .

آن سوتر   ٬   آن سوتر نگر

               آن سوی اوهام قفس

                 آن سوی    که رنج هیچ کس

                                 مستی شب افزون کند .

 

آن سوتر   ٬   آن سوتر نگر

                           اینجا مگر زنجیر نیست ؟

    این سو رواق خاطره

                         در بند    زین شبگیر نیست ؟

 این سوی  به کام موعظه 

                         این عشق را    تحقیر نیست ؟

 

                                                          دیوارها     دیوارها

                                                              تا بیکرانش بندگی

                                                             حصر شب و جا ماندگی

                                                                 در    ماندگی    تردید نیست ؟

                                                       پای بستِ   این سنن

                                                           دیوانگی   شب رو شدن

                                                                  هر کس به راه خویشتن

                                                                       این هرزگی    جاوید نیست ؟

 

                              شهر ددان  یک خانه  است

                                                                ویرانه است   ویرانه است 

                              شهر خموشی مرده است 

                                                                 تو خود صدای خویش باش  .

             آن سوی  دیوار جنون

                           با چشم خود ما را ببین

 

                                           ما تکدرختان    زنده ایم

                                           ما تکدرختان    زنده ایم  .

                                                                                دیماه ۸۲

                                                                                اهواز