در خلوت من

ببار ای چشمم از حسرت دوباره

به باغ و کوچه های بی ستاره

ببار ای روح افشان از تهاجم

که بازم  ببر زخمی بی دیاره

ببار و قطره قطره همرهی کن

بر این جسم پُر از رنج و شراره

ببار آسون نمیشه زندگی کرد

که وحشت توی رویا بی شماره

به خاک خفته با خون تو عاشق

دیگه حرمت نداره این شقایق

به زندون سکوت و سادگیمون

ترنم مثلِ هذیونِ دقایق

ستایش می کنیم اون رفته ها رو

که فردا اسمی از اونا بمونه

به جونِ هر چی سالارِ شهیده

همه مُردیم و موندیم بی بهونه

ببار ای چشمم از غربت دوباره

که موندن مرگه و خوندن شعاره

ببار و قطره قطره همرهی کن

که بازم ببر زخمی بی  دیاره .                                         ۱ فروردین ۸۵   لنگرود