و شیطان گفت : من به شرکی که شما را بدان اغوا کردم ‌٬ معتقد نیستم . (۱)

پادشاه ارغوانی گفت : من در مغاک ترین جلوه ی این عالم کوچک نگریستم ٬

که خود دنیائی بود سربرهم آورده (ستایش  دیروز ٬ محل شک و بهتان امروز )

نه خویش یافته  ٬  نه خدای دریافته

                       خورشید هماره را ستایش می کردم  ٬ تا در وجود آیم

                        اما نه آن خورشید ٬ نه مهتران را

                                 صبح درک ناکرده ٬ به انتظار غروب نشستم .

پادشاه سرخ ٬ اما هیچ نمی گفت .

پادشاه سرخ ٬ آن پادشاه عیش و حسرت و آز ٬ پادشاه فتح   غم و شادی همگون

بر این عالم کوچک فرمانروائی ناکرده  ٬  بهنگام بود که به زیر کشیده شود

                     چه تنها  پادشاه افسون بود و ترس  .

                                 او نبود که فرمان می راند ٬ بل وسوسه گری بود تنها .

   و نه حتی این  ٬ او نیز با اغوائی  نخستین     مسخ هماره بود .

می اندیشید  که این عالم کوچک ٬ عالم نور نبوده است .

۱ ـ سوره ابراهیم    آیت  ۲۲