ای وطن

میراث خورشید

سرفراز  و  نور  و  امید

ای وطن

با تو قرینم

    گرچه دورم

                    سرزمینم .

آگه از دنیا نبودم

گر چه روزم  روز غم بود

باید از هم  می گسستیم

تا فراسو     شور کم بود

ای هماره سوز و سازم

از خیالت در فرازم

بودنت  را چون ننازم

در نبودت جان ببازم

من به خوناب رهایی

تو شکیب و بی نیائی

سوز من    ساز ره من

من که  باشم از جدائی

رای تو بال و پر من

عشق تو اندر سر من

رفتم اما هان قلندر

پیر و مرشد   یار و یاور

تو نیازم  تو نمازم

از فراقت  جان ببازم

بی هراس از مرگ  خورشید

         مرگ شب   را می گدازم  ۲

ای وطن

ای کبریائی 

     حاصل  شور خدائی

ای وطن

 با لاله هایت

    بی قرار از بی صدائی

این سکوتم   نی دمادم

خشم و فریاد    پای رادم

مرگ شب را می سرایم

شک  به هر عصیان شادم

من به نفرت  رهسپارم

جانفرازی را   چه کارم ؟

کشته  شرمم این شبانه

بی قرارم      بی قرارم

کو دیارم  ؟      کو دیارم ؟

ای وطن

  میراث خورشید

    سرفراز  و نور   و امید

ای وطن

    با تو  قرینم

             گر چه دورم  سرزمینم  .  .  .